.51

 Minęło 10 lat. 

10!

Wiecie, ten dom do którego mieliśmy się wprowadzać… nadal w nim mieszkamy. 

Przewinęło się przez niego mnóstwo ludzi. Mieliśmy czworo współlokatorów, niezliczonych gości. Dom widział radość, łzy, złamane serca, wzloty, upadki, szaleństwo, miłość i wojnę. 

Wypełniliśmy go naszymi gratami które zbierają kurz. Niektórych rzeczy już nie ma. Tak jak nie ma już niektórych ludzi. Tych kochanych co odeszli na dobre i tych egoistów którzy odeszli w gniewnym uniesieniu obnosząc się złością na nowo zawiązane przyjaźnie. 

Nastała również globalna pandemia. Dom był wtedy naszą twierdzą. Nasza ostoją i bezpieczeństwem. 

Ten sam dom stał się te domem dla nowego lokatora. 5 lat temu pojawił się i skradł nasze serca bezpowrotnie. Śpi teraz obok i chrapie. Pewnie rano w drodze do szkoły powie mi że mnie kocha. Zapewne wcześniej nakrzyczy że nie chce zakładać mundurka. 

Dom okazał się być naszym wybawieniem. Widać domu było nam trzeba. 

10 lat. 

Tęskniłam.